Artikel Volkskrant 16-02-2016

‘Meneer D. wordt met de dag een leveltje agressiever’

Meneer D. sloeg eind januari zijn interieur weer kort en klein en nu deed hij ook een zelfmoordpoging. De ambulance kreeg politiebegeleiding. Toch was hij een dag later alweer thuis, schreeuwend en huilend om hulp.

Door: Margriet Oostveen 16 februari 2016, 02:00
Meneer D. woont in een appartement in het centrum van Hardenberg. Daar krijgt hij zo’n drie keer per week bezoek van een begeleider, Gerald Schuurman, die eigenlijk is opgeleid als rijwielhersteller. Gerald zit intussen ook aan zijn grens (‘Hij vreet je helemaal leeg aan energie’). Maar op het moment is hij de enige die dit wil doen.

De zelfmoordpoging kwam pal nadat zorgondernemer Peter van der Heide uit Hardenberg me had verteld over deze man, die al maanden als een hete aardappel wordt doorgeschoven door reguliere ggz-instellingen. Ambulant begeleider Gerald is zestien uur per week bij Peter van der Heide in dienst, ze zijn zwagers. We zouden juist een afspraak maken waarbij ik meneer D. ook kon ontmoeten. Die moest dus even worden uitgesteld.

Aanleiding was mijn stuk vorige maand over de moord op Jesse van Wieren in Kloosterburen. Hoofdverdachte is daar een moeilijke cliënt van een zorgboerderij, die dankzij de nieuwe markt van ‘zorgindicaties’ en persoonsgebonden budgetten (pgb’s) uit de klauwen gegroeid lijkt. De burgemeester had de Inspectie voor de Gezondheidszorg al eens gealarmeerd. De vraag was wie nog controle uitoefende.
1c4f9322-c29b-405f-a436-966887791eff

Peter van der Heide schreef daarna: ‘Wat in Kloosterburen is gebeurd, kan overal gebeuren.’ Niet alleen dankzij zorgcowboys met hun verdienmodellen. Ook omdat zorgondernemers zoals hij steeds vaker ernstige patiënten opvangen, die ze nauwelijks aan kunnen, maar die ggz en crisisdiensten weigeren. Zodoende zat hij nu zelf met een gevaarlijke man in zijn maag. ‘Nu vliegt hij nog meubels aan, maar we zijn bang dat het binnenkort mensen zijn.’

Toen meneer D. weer thuis was, spraken we alsnog af. Peter van der Heide is opgeleid tot sociaal-pedagoog. Betaald uit pgb-budgetten begeleidt hij vijftien volkomen verschillende cliënten, van een aardige jongen met Down tot een man met een ernstige angststoornis (‘Kom maar weer terug als het beter met je gaat’, kreeg die van zijn therapeut in een ggz-instelling te horen, toen hij te bang was om afspraken na te komen).

 

Meneer D. kwam ruim een jaar geleden aanwaaien via een inmiddels beëindigde relatie met een andere cliënt: een verstandelijk beperkte vrouw die al drie kinderen kreeg, stuk voor stuk weggehaald door Jeugdzorg. ‘Zij heeft zich intussen op ons advies laten steriliseren.’

Het enige dat ze zeker weten over meneer D. is dat hij het syndroom van Gilles de la Tourette heeft, bij hem in de vorm van dwangmatige bewegingen: niet gevaarlijk. Maar daarbij ook ‘trekken van een rasnarcist’. De wereld draait altijd om hem en hij heeft altijd gelijk, zeggen Peter en Gerald in koor. Gerald: ‘En sinds een scooterongeluk in augustus wordt hij steeds radelozer en kwader als anderen daar anders over denken.’ Dan slaat meneer D. de boel kort en klein.

 

0301769e-0694-491c-adb0-cf44c76f165bMeneer D. zat als kind in gesloten ggz-jeugdinstellingen, toen hij door de Tourette nog muren likte. Zijn moeder heeft dat bevestigd. Peter van der Heide kreeg namen van die instellingen, maar daar geven ze geen informatie uit overwegingen van privacy. Gerald: ‘Meneer D. wordt nu met de dag een leveltje agressiever, maar niemand vertelt ons wat de beste aanpak is.’

De dag van de zelfmoordpoging (meneer D. at zijn potje met de hallucinatieremmer Seroquel leeg) belde de huisarts de crisisdienst. Daar zagen ze dat meneer al eens was aangemeld bij de forensische ggz-instelling Transfore, voor mensen die hun agressie niet onder controle hebben. Gerald: ‘En daar noemden ze hem ‘vooralsnog een weldenkend mens’. Ik zei: hij slaat hier al 24 uur de boel kort en klein.’

Na de zelfmoordpoging volgde een nieuw intakegesprek, maar dat mislukte ook, omdat meneer D. net weer een woedeaanval had. ‘Gaat het wel met jou’, vroegen ze Gerald. ‘Doe eens wat met hém’, zei die.
We bezochten meneer D. kort. Ik wilde van hem horen of hij dit allemaal echt met foto’s in de krant wilde. Thuis schudde hij enthousiast mijn hand. ‘Ja! Alles! Ik heb hulp nodig!’

Ik vroeg ggz-instelling Transfore een reactie. ‘Mocht een patiënt bij ons niet de juiste aansluiting vinden en een andere instantie voldoende bijdragen aan het risicomanagement’, lieten ze per e-mail weten, ‘dan werken we graag mee aan een verwijzing.’

 

Hier vindt u het originele artikel